Extra Baggage

Bir Rahatsız Kişiliğin Bol Seyahatle İmtihanı

2012-02-21T10:13:00.000+01:00

Aranızda neden bu aralar daha az yazıyorsun diyenler oldu, bir de Berki beyden azar işittim sen bloğu kapattın galiba diye, itiraf ediyorum bu aralar biraz kendimi gezdiriyorum (daha dogrusu kendimi gezdirmenin iyiden iyiye suyunu çikardim) onun için yazamadım. Hatta bunu da size havaalanından yazıyorum. Tabii ki 3 saat önceden buradayım yine ve tabii ki daha ne uçak buraya varmış ne de check in açılmış.

Sipsilik konu olunca kendi kendimin ömrünü törpülüyorum, bir insan kendini nasıl bu kadar yorar belli değil. Ama bizim ailede bu genetik yapımızda var, dünya rahatsızlık ödülü verilse açık ara alırız.
Bizim ailede herkes heryere en az yarım saat erken gider, bütün kuyrukların en başında biz oluruz, bavullar 1 hafta önceden yapılır, 3 gün sonrasının planları 3 gün önceden dakikalandırılır, trafik rotaları çizilir, ertesi gün giyilecek kıyafetler akşamdan hazırlanır, he bir de bizim ailenin aklına herşeyin kötüsü gelir misal cebiniz cevap vermiyordur evde unuttuğunuzu düşünmez de kimse daha çok trafik kazası geçirip şuur kaybı yaşadığınızı ve onun için evinizin nerde olduğunu bilmediğinizi sırf bu yüzden ömrünüzün geri kalanını sokakta geçireceğinizi ve sizi asla bulamayacağımızı düşünürüz biz ve hemen kayıp kişileri bulma dedektifleri falan araştırırız. Eve gelip de cebinizdeki 1523 cevapsız aramayı görüp bizi aradığınızda bizim evde çoktan drama yaşanmış yasınız tutulmaya başlanmıştır (bu dediklerim sadece çekirdek aileyi de kapsamıyor bu arada bütün aile üyelerimiz böyle şimdi kızacaklar bana ama çok kızarlarsa canlı örnekleri veririm görürler)

Ve fekat biz bu kadar organize ve de kurtlu olduğumuz için bizim bütün uçaklarımız rötarlıdır, kışsa kar yazsa dolu fırtınası çıkar, fırtına yoksa grev olur yine rötar olur. Ve bizim aile gün geçtikçe daha da erken yola çıkar. Korkarım 2 seneye kalmaz havaalanına bir gece önceden gidip otelde kalmaya başlarız biz.

İnsan böyle bir genetik mirastan gelince etrafında rahat ve cool arkadaşlar biriktirerek yaşaması çok zor oluyor haliyle. Ve yine fekat benim arkadaşlarım da karpuz gibi seçilmş sağolsun hepsi birbirinden geniş. Canım arkadaşlarım hepinizi kalp kalp kalp ama benim sinirimi bozuyorsunuz ulan. D'yi mesela şahane eğittim, sipsilik ünvanını haketmediyse de en azından kafasını yememem için havaalanlarına erkenden geliyor artık ama yani arkadaşım olacak rahat insanlar topluluğu yüzünden kalpten gideceğim birgün.Benim arkadaşlarımla önceden plan yapmak namümkün, hep bir o gün gelsin karar veririz rahatlığı, saati yarın sabah konuşsak boşvermişliği, ayyyy daha o güne çok var sallamacılığı, sanki hepiniz bir araya geldiniz beni delirtmek için komplo kurdunuz.

Afrika'da da hayat benim için çok zordu çünkü herşey son anda değişebilir, uçaklar kalkmayabilir, ya da kalkmışken geri dönebilir, saatler ve randevular yok, 14'teki buluşmaya evsahibi 1930'da gelir, perdelerinizi dikecek terzi ertesi gün iş değiştirip tesisatçılık yapmaya başlayabilir ve size haber vermez siz perde beklersiniz, tüm ülkenin ehliyetleri veya para birimleri bir anda değişebilir haberiniz olmaz kalıverirsiniz açıkta falan falan.
Onun için ben en çok İsviçre'yi seviyorum canım İsviçre, herkesin planı programı önümüzdeki 3 yıl için belli, treni uçağı bırak otobüste bile 1 dakika gecikme olmaz, kurallar, düzenlemeler, dakik insanlar mis valla mis hayat budur.

Neyse check-in açıldı ben gidiyorum.Bir obsesif kompulsifin şikayetlerini dinlediniz, geç kalanı mahvederim haberiniz olsun

Duvaklar ve Sivrisinekler

2012-01-25T10:35:00.000+01:00

görsel ruggedelegantliving.com

Bugün insanlık için önemli ve ilk bakışta birbirinden alakasız gibi duran 2 konuyu özenle birbirine bağlayacağım. Konulardan biri sıtma, diğeri de düğünlerden sonra kazulet gibi insanın elinde kalan gelinlikler...

Sıtma durup dururken şuradan aklıma geldi. Bu soyu kuruyasıca sivrisinekler uçaklara gizlice sızıp yolculuk boyu hayatta kalabilip uçağın indiği ülkeye gidebiliyorlarmış. Bu kadar uçarım hiç sivrisinek ısirmadığına göre bu kaçak yolculuk işinde ustalaşmışlar, muhtemelen lider sivrisinek bunlara "yolculuk sırasında kendinizi belli etmeyin, low profile kalın nasılsa uçaktan inince hepsinin kanını emecek çok vaktiniz olacak nıhahahaha" diyor. Biliyorsunuz son yıllarda devletimiz Afrika'yı yeni keşfetti, THY uçuşları olsun, dış temsilcilikler olsun, vizeler kalksın bir interaktifliktir gidiyor. Peki sıtma mikrobu Türkiye'ye kaçak yollardan yeniden sızarsa hazır mıyız? Cevap veriyorum değiliz. Afrika'da yaşarken geldiğimiz bir Türkiye tatilinde aniden ateşlenince sıtmadan gidiyoruz zannedip hastane, eczane ne bulduysak ayağa kaldırmış ve fakat kaderimize terkedilmiştik, en son ambulans helikopter servislerini arıyordum bu işten anlayan bir ülkeye tahliye edilelim diye. Neyseki ertesi sabah sıtma değil ama aileden genetik yoluyla gelen "her durumun en kötüsünü düşün panik atağa bağla" sendromu olduğumu anladım.

Afrika'da günlük hayatın en tehditkar unsuru bu sıtma sivrisinekleri. Orada yaşarken böyle bir paranoya oluyor insanda. Sıtma sivrisineğini sesinden tanımaya başlıyorsun. Bu kısım çok ciddi, Afrika'da sıtmadan her yıl 2 milyona yakin kişi ölüyor. AİDS'den de savaşlardan da fazla. Bütün dünya sıtma için aşı arıyor fellik fellik.
Sıtmadan korunmanın aslında çok basit bir formülü var ki da şu; akşam 6'dan itibaren uzun kollu, uzun paçalı kıyafetlerle sokağa çıkacaksınız ve akşamları da sineklik altında uyuyacaksınız. Söylemesi kolay da sıtmanın olduğu ülkeler tropik yerler, hava 45 derece, giy giyebiliyorsan uzun kollu uzun paçalı. O sineklik de romantik bir görüntü olabilir ama uyurken insanın koluna bacağına dolanıyor,burnuna kaçıyor, kafasına düşüyor, bazen de sivrisinek de sineklik içine hapsoluyor sabaha kadar dans ondan sonra. Bu noktada bir zihni sinir procem var. Yatakların değil de binaların üstünü kaplayacak sineklikler üretilse mesela? Akşam 6'dan sonra indir sinekliği binanın üstüne, bitsin "aaaa cam açık kalmış dolmuş körolasıcalar eve" derdi. Sivrisineklerle mücadelede son nokta.

Sharon Stone ciddiye alındığı zamanlarda sanırım 2005 olmalı Davos'ta 5 dakikada Afrika için 1 milyon dolar toplamıştı,1 milyon dolarlık sineklik alıp göndermişlerdi. Sonra sineklikleri alan herkes bunlardan gelinlik yaptı. Muhtemelen kabileler arası toplu düğün şenlikler düzenlenmiş Sharon bayağı bir hayır duası almıştır.

Lafı nasıl ustaca nereye getirdim farkında mısınız? Evet gelelim insanlık için bir başbelası olarak düğün sonrası gelinlik sorunsalına. Gaza gelinip 3 mt kuyruklu yaptırdığınız gelinlik tabii ki dolaplara sığmaz, kutulardan taşar, atsan olmaz satsan olmaz, sakla kızın giyer derler şimdiye kadar annesinin gelinlik modelini beğenen kimseye rastlamadım, o ancak filmlerde olur, zaten annesinin gelinliğine sığana da rastlamadım itiraf edelim bizden önceki nesil tuhaf şekilde zayıfmış artık ne yemiyorlardıysa. Sonuçta o gelinlik kazulet gibi dolap işgalcisi olarak kalır.

Benimle kıta kıta gezen bir kazulet de var tabii. Önceleri dolaptaydı artık yerin 3 kat altındaki mahzenimizde fareleri sıcak tutuyor olmalı bir kutunun dibinde. Afrikadayken henüz dolap yıllarıydı. Sharon Stone'un kampanyasını düzenlediği zamanlarda ben de elimdeki duvağı dolaba sığdırma denemeleri yapıyordum ki tersten ilham geldi. Sineklikten duvak yapılabiliyorsa duvaktan da sineklik olurdu pekala. Anneme sakın söylemeyin beni sineklik diye tavana gerebilir çünkü ama ben de duvağımı Vida'ya hediye ettim sineklik yapması için.

Yani eğer bu sivrisinek işgalci kuvvetleri THY'lere dolar Türkiye'ye kadar gelirse işte o gün sakladığınız gelinlik işe yarayacak arkadaşlarım. Pini'yle ev ekonomisi ve pratik bilgiler saatimizin sonuna geldik böylece. Esen kalın

Not: ev ekonomisi diye de bir ders vardı harbiden yazık kardeşim bizim nesle valla bir nesil böyle heba olmuş
Not2: ben ev ekonomisi dersinden sıfır almıştım

Cirkin bebek var midir?

2012-01-09T18:05:00.000+01:00

evet biliyorum görsel haksizlik ama yani ben simdi buraya ne görseli koysaydim?

Haliyle bütün yabancı arkadaşlarım bloğu ingilizce yazsan da okusak diyorlar. Bende o göz var mı malzememden olacak? Şurada oturmuş tatlı tatlı dedikodu yapıyoruz. Bu yazıyı yazarken de hafiften tırsmıyor değilim, google translate diye birşey var sonuçta.
Neyse bu hafta büyük bir problemim var çünkü haftasonu vaftiz çocuğumuzu ziyarete gidiyoruz. Sanırım herşeyi baştan anlatmam lazım onun için filmi başa sarıyoruz cırrrtttt (film sesi nasıl çıkar bilmiyorum) baştan başlayalım
Bizim taaaa Gana'da tanışıp çok yakın dost olduğumuz, o zamandan beri de başka ülkelerde yaşasak da dostluğumuzu sürdürdüğümüz bir çift arkadaşımız var. Onların da ikizleri var ki dünyanın en güzel veletleri, heryerlerinden kudurukluk akıyor ama deli oluyoruz birbirimize. Yeni doğmuşlardı tanıdığımızda şimdi 6 yaşındalar ve karşılıklı birbirimize aşığız. Yolda bana benzettikleri insanlara sarılıyorlarmış Pini diye koşup. Bir de bana 1.80'lik Rus akrobatları falan benzetiyorlarmış ki haliyle bu da ekstra puandır.
Neyse bu çift 3. çocuklarına hamile kalınca bizden yeni gelenin vaftiz annesi ve babası olmamızı istediler. İlk 2 veletle çok yakın olduğumuz için öyle düşünmüşler. Ben vaftiz deyince giyinip süslenip törende elimde bebek boy göstereceğimi hayal edip hemen atladım fikre. Geleneklere bayılırım. Bir de vaftiz annelik bundan ibarettir sanıyordum ne yalan söyleyeyim. Veledin teyzesi, dayısı, amcası birşeyi vardır nasılsa acil durumlar için. D de sağolsun kendi vaftizinden beri kilise yolu bilmediği için beni uyarmadı ama yani biraz ayıp onun da yaptığı çünkü kendi vaftiz babası annesi falan var ve biliyor insanların çektiğini.
Allaam günah yazmasın ama bizim çocuk doğdu bir çirkin bir çirkin, o aileden doğmamış hastanede karışmış sanki ama o bile olamaz çünkü bebek vücudunda dedesinin koca adam suratıyla doğmuş, sakallı bebek gibi birşey. Dedesiyle budha çiftleşmiş öyle doğmuş sanki bebek. Yüzüne bakınca gülmekle korkmak arası tereddüt ediyor insan.
Tabii artık geri dönemezdik bir kere vaftiz anne babalığı kabul etmiştik. Mümkün olduğunca sevecen görünmeye çalışıp kiliseye törene gittik. Tabii benim salınma planlarım yattı çünkü haliyle kendim vaftizli olmadığım için bebek kucagimda salinmak yerine en ön sırada oturup bebek elinde herkese gülücükler atan D'nin fotoğraflarini çekmek zorunda kaldım. Rahip kibar bir insan olduğu için töreni hem danimarkaca hem ingilizce yaptı. Ve işte ingilizce çeviriler sırasında anladım başıma gelenleri. Bu çocuk bildiğiniz bizim sorumluluğumuzdaymış!!! Hele anne ve babasına birşey olursa direkt bize kalıyormuş. Tekrarliyorum bize ka-li-yor-mus!
Şimdi anne ve babasına gözüm gibi bakıyorum. Hasta olsalar tavuk suyuna çorbamı kapıp trene atlayıp bakmaya gidiyorum. Arabayla uzun yol biryere giderlerse yolda uyumasınlar diye saatte bir arıyorum. Yıllık vitaminleri vs kontrolüm altında. Bir de sağlıklı beslenme planı yaptım. Uzun yıllar (en azından 18 yıl daha) yaşamaları lazım.

Neyse işte noel ve doğumgünü hediyelerini zaten göndermiştim şimdi de kaynaşmaya gidiyoruz inşallah arada güzelleşmiştir.
Şaka şaka çirkin çocuk olur mu hiç? çocuk çiçektir.

Yeniyil Dialoglari

2012-01-03T14:20:00.000+01:00

görsel bebestendance.com

Yeni yıla giriş hengamesi de bittiğine göre normal hayata dönebiliriz. Normal hayattan kastım asosyallik. Noel ve yılbaşı bütün yıl boyunca hiç olmadığı kadar sosyalleştiğimiz zamanlar. Telefon trafiği alıyor başını gidiyor. Bizim evde bu dönemde genelde 2 tür telefon trafiği yaşanıyor. Birincisi bekar veya evli ama çocuksuz arkadaşlarla olan-ki o genelde gecenin ilerleyen saatlerinde ve şöyle gelişir:

- aloooooo
-heyyyyyy
-iyi senelerrrrr
-whoaaaaaaa
-yeahhhhhh
Bu dialog sırasında iki taraf da içmiş olduğu için konuşmanın bütünü anlamsız seslerin devamlılığı şeklindedir. Ertesi gün iki taraf da konusmayi hatirlamayacak ama ayni konusma bir yil sonra tekrarlanacaktir.

İkincisi ise evli ve çocuklu arkadaşlarımızla gerçekleştirilen yılbaşı diyaloğu. Bu telefon konuşması günün/gecenin daha erken saatlerinde gerçekleşir malum çocuk faktöründen dolayı bu grup arkadaşlarımız arasında gece 12'yi görebilen çok azdır. O da genelde şöyle gelişir. Zamanında o seyahat senin bu parti benim beraber gezip tozduğunuz arkadaşınız (*)Derya'yı ararsınız.
Zırrrrrrr
Derya - Alo
Ben - merhaba canım ben pini iyi seneler dem...
Derya - aaaa pini ne sevindim ben de seni arayacaktım, Nazlıcan telefonun kablosunu bırakkkk
Ben - Nazlıcan da yanında mı? Canım ne tatlı ehiehiehi (içimden tüh!). Çok öp bızdığ....
Derya - eee nasılsın anlatsana bira...Nazlıcannn biraz sessiz ol
Ben - ben iyiyim işte D ile seyahate çık....
Derya - çabuk bırak o elindekini!!!!!
Ben - efendim??? Ben mi? Neyi telefonu mu?
Derya - yok canım sana demedim Nazlıcan'a diyordum ütünün fişini ağzına sokuyordu da. Sen ne diyordun?
Ben - heee çocuk işte canım. İşte biz iyiyiz sen nasıls....
Derya - Nazlıcan delirtme beni çık buzdolabının içinden deli misin çocuk musun belli degil? Evet evet sana da iyi seneler sen birşey demek için mi aramıştın?
Ben - eh evet ben aslında hem iyi seneler demek için hem de işte biz seyahate gidiyoruz ya....
Derya - Allah seni kahretmesin çocuk gibi niye soktun kardeşini fırına manyak velet? Sen de salak mısın Boracan ne giriyorsun fırına çık diyorum sana çıkkkkkk
Ben - şey ben kapatayım sen meşgulsün benim çiçekleri sular mısın diyecektim ben yokken
Derya - yok yok kapatma ne güzel sohbet ediyoruz şurada 40 yılın başı.
Ben - (içimden sohbet derken?) ya ya evet özlemişim ben de işte, ne yapıyorsunuz yılbaşın....
Derya - soyunma çocuğum salonun ortasında sana diyorum aaaaaa işedi
Çat
Ben - ehhh alo alo Derya?
telefon kapanır. Sen elinde telefonla ve sulanmayacak çiçeklerinle kalakalırsın.
Bu diyaloğun bir de şöyle gelişme ihtimali vardır. Eskiden gece çıkıp çok eğlendiğin çılgın arkadaşın (*)Zehra'yı ararsın:
zırrrrrrrr
Zehra - alo?
Ben - Zehracım merhaba Pini ben nasılsın?
Zehra - aaaaa Pini nasıl sevindim aradığına iyiyim sen nasılsın? D nasıl?
Ben - iyiyiz canım size iyi seneler dileyelim dedik ne zamandır da konuşamıyorduk hem
Zehra - ah ne iyi ettin. Laya bak Pini teyzen arıyor (Laya (*) 1 yaşındadır ve henüz patatesi annesinden ayıramıyordur. bu arada bir de pardon ama " teyze" derken???) bak Pinicim Laya seninle konuşmak istiyor.
( içimden :Arkadaşım Laya konuşmayı bilmiyor benle nasıl konuşmak istesin?) Telefon Laya'nın eline verilir
Laya - hjkgigigilip
Ben - ah canım Layacım benim, sen artık telefonla da mı konuşuyorsun tatlım benim ne ciciiii
Laya - hjbgnbirigbirigguuu
Ben - heeee ne diyorsun sen de iyi seneler mi diyorsun ekiekieki (burada artık telefonun yetişkin ucundaki insanın da İQ seviyesi düşmeye başlar)
Laya - abugugudıgıldıgıl ma
Ben - ya ya tabii ne şeker canım benim ya hadi anne orda mı anne? Hani sana yemek veren kadın var ya anne o işte. Arada eline telefon tutuşturmak gibi lüzumsuz işler yapan kişi de ta kendisi hadi telefonu ona ver
Laya - bugubugugıgıkmık
Ben - Zehraaaa orda mısın Zehraaaa?
Laya - mamadagamamababbababba
Ben - Telefonu annen olacak yelloza ver çabuk çocuk!!! (yazardan not : dialogun bu kismini kontrolsüz ortamlarda denemeyiniz. Zira agu gugudan baska birsey söyleyemeyen Laya'nin ilk ögrendigi kelime tam da o anda yelloz olursa bittiginizin resmidir)
Laya - gubidikbugidikbud
Ben - ulan Paristen arıyoruz yan kapıdan değil konuşmayı bilen biri alsın şu telefonu alooo alooo Zehra
Laya - bıgıbıgıbu

Ve Laya sıkılır ve telefonu çamaşır sepetine atar ve emekleyerek yeni oyuncak bulmak üzere uzaklaşır ve işi başından aşkın Zehra o telefonun açık kaldığını farkedene kadar telefon istanbul-paris arası bağlı kalır. Ay sonunda telefon faturası gelince Zehra ve Laya yeniyıl dileklerini gıyaplarında alacaklardır.
Hepinize iyi yıllar, en iyisi buradann kutlamak, minimum dialog iyidir :)

Not: (*)yazıda ismi geçen kişilerin gerçek hayattaki kişilerle bağlantısı yoktur ama olayların vardır. Telefonumuzun Avustralya'ya bagli kalmisligi vardir ki canimiz feci yanmistir.

Komsular ve Kitap Kulübü

2011-12-28T12:04:00.000+01:00

D İstanbul'a yeni taşındığında birgün karşı komşusu kapıyı çalıp aşure ikram etmiş. Karşı komşu yabancı dil konuşmuyor. D'nin türkçe de bugün bile "busuk"(bozuk demek istiyor) o gün busuk bile değil hiç yok. Nasıl anlaştılar bilmiyorum ama D'ye çok dokunan bir anıdır, durur durur yaşlı amcalar gibi bunu anlatır. (böyle İstanbul'da gördüğü yardımseverlikle ilgili birkaç hikayesi var, para almayan taksicilerle, sinema kafesinde yardım eden yabancılarla, minibüsle çarpıştığında tam işe gidiş saati olmasına rağmen arabasından inip çevirmenlik yapan bir işadamıyla ilgili)

Bu komşuluk anısın üzerine kendi ülkesi İsviçre'ye dönmek zor geldi. İsviçre'de komşular arası ilişkilerin avukatlar aracılığıyla yürütülmesi sıkça görülen/tuhaf olmayan birşeydir.Fakat İstanbul'da dairemizi satın alınca aynı anda 10 yıl süresince Türkiye'de komşuluğun nasıl değiştiğini de gördük. Kapılara avukatlar gelse iyi artık İstanbul'da komşular birbirine aşure değil kabadayı gönderiyordu apartman sorunlarını çözmek için.

Neyse böyle ülke, ev ve komşu değiştire değiştire Gana'ya geldik. Gana'da güvenlikçilerin insanları içeri alma kriterlerini asla anlayamadığımız bir sitede oturduk. Aynı misafir içeri girerken soru sormuyorlar siteden çıkarken sorguya çekip evsahibini aramadan çıkarmıyorlar mesela. Veya saç sakal birbirine karışmış kılıksız bütün arkadaşlarımıza kapıyı ışık hızıyla açıyorlar, efendi gibi giyinmiş çoluk çocuk gelenleri telefon açmadan bırakmadıkları gibi bir de evin kapısına getirip teslim ediyorlar.
Site yeni kurulduğu için herkes aynı anda taşınmıştı. Bizim sitede herkes Amerikalıydı bir tek biz anglafon değildik. Bir de herkes bilmemne profesörü, falanca uluslararası kuruluşun afrika başkanı, bir tek biz averaj zekalı ve normal işler yapan (ki benim normal işim bile yok biliyorsunuz)

Amerikalılar sosyalleşmeye bayılıyorlar. Potlock dinnerlar olsun, havuzbaşı partileri olsun, kitap kulüpleri olsun... Hemen bir kitap kulübü kuruldu sitede. Her ay 1 kişi 1 kitap seçiyor, egzotik ülkelerden gelenler (bu biz oluyoruz) kendi ülkelerinin yazarlarının ingilizceye çevrilmiş bir kitabını seçmeli (hiç sevmem ama mecburen elif şafak kitap satışlarına katkı!!!), seçilen kitabı herkes okuyor, sonra her ayın ilk çarşamba akşamı birinin evinde toplanılıp kitap tartışılıyor, yemek yeniyor. Amerikalılar bu işi ciddiye alıyor. Benim de lanet olası bir sorumluluk duygum var bana ödev ver kenara çekil ya ödev boterim ya ben biterim ama aramizdaki mücadele bitmeden o masadan kalkmam. Tabii kendimi kaptırıp kitabı okuyorum, üzerine benzer konulu bir kitap daha okuyorum, karşılaştırmalı notlar tutuyorum, altlarını çiziyorum, o notları temize çekiyorum vs vs böyle manyak gibi birşeyim.

D'de terbiyesiz bir insan biraz. Hiçbir kitabı okumuyor vay efendim çok işim vardı yok efendim seyahatteydim vır vır vır. Bir de üstüne "siz tartışın ben yemeğe geldim diyor" hatta "kitap kulüpleri bilmemkimin evinde olunca çok şahane oluyor onun yemeklerine bayılıyorum"falan diyor. Gelme kardeşim adı üstünde kitap kulübü bu, yemek kulübü mü? Ayrıca yemek kulübü de olsa sen yine yemekleri bana yaptırırsın işim var da meşgulüm de diye sonra da gelir yersin. Bak yazarken yazarken kızdım.

Neyse şu an Paris'te elimde tuğla gibi bir kitapla oturuyorum, bunu okuyup bitirip notlar çıkarıp mail yoluyla, eski komşularımızın Amerika'da devam ettikleri kitap kulübüne katılacağım çok işim var. Niye derseniz, dedim ya manyak gibi birşeyim. Taşınmışsın bitmiş çıksana kitap kulübünden. Ah hep şu lanet olası sorumluluk duygum.

Bütün bunları şunun için yazıyorum, kitap kulübü denen şey bataklık gibi tuzak gibi birşey, bir girdin mi bir daha çıkamıyorsun aman diyim ben size, ben ettim siz etmeyin aman.

Noel Yemeği Sorunsalı

2011-12-19T10:40:00.000+01:00

fotoyu çok sevdigimiz fotografci bir arkadasimiz (Fixu) cekti photogiant.ch nefis fotolari vardir

Yılın bu zamanı geldi yine blog okuru dostum. İnsanların kendinden geçercesine mağazadan mağazaya koşup birbirlerinin ellerinden hediye kaptığı, posta kutumuzu höredek markasının zöderek ürünü sadece noel için şu fiyata reklamlarının doldurduğu, çocukların zincirlerinden boşalarak sokaklarda/mağazalarda/metroda kudurduğu, çikolata yemenin normal olmayı geç şart olduğu, kulaklarınızdan bile çikolatanın fışkırdığı, dükkanların istisnai olarak pazar günü açık olduğu, alışveriş histerisiyle kendinden geçmiş insanlardan kaldırımlarda yürünmediği, sevimli sevimsiz herkesin kırmızı noel baba takkesi ile dolaştığı noel zamanı. (Yeri gelmisken birsey rica edebilir miyim? Market arabalarını çocuklara ittirmeyin ne olur. Ciddi söylüyorum bakın hiç efektif bir formül olmadıgı gibi market içi yaralanmalara ve geçici duyma kaybına falan yol açabiliyor)

Noel yemeği konusu bir nevi "hot potato". Bu sene benim elimde kaldı o patates. Ailenin noel kutlayan tarafının hristiyan olmayan tek üyesi olarak nasıl oldu da bu organizasyon kafamda patladı hatırlamıyorum. Sarhoşken üstüme kalmış olabilir. Alkol her türlü kötülügün anasıdır zaten. Neticeye bakarsak bu cuma İsviçre'den misafirlerimiz geliyor. 24 ve 25 aralık akşamları noel yemeği ellerimden öper.

foto kalitesinden de belli olacagi üzere
bunu da ben cektim. tek boyutlu agacimiz

Tanıyan tanır, rahatsız bir kişilik olduğumdan dolayı sürekli her konuda excel sheetlerim ve to do listlerim vardır. Noel konusunu da aynı iş bilinci ve sorumluluk duygusuyla ele aldım. Arada mantar olan projeler olmadı değil. Örneğin ağacımız süslerimize büyük kaçtı. Ama neyse ki her derdin bir çözümü vardır A.Ş. kültüründen geldiğimiz için alimallah ağacı tek taraflı süsledik oldu bitti. Ağacın bize bakan tarafı şıkır şıkır, yoldan görünen cama dayalı kısmı ise ev bitkisi kılığına girmiş çam ağacı. Tek boyutlu noel ağacı. Engeller beni yıldıramaz.

Şimdi her sene noelde her ailede mutlaka "ay artık seneye hediye almayalım çok gereksiz" anlaşması yapılır. Her sene bir sevimsiz bu anlaşmayı bozar ve diğerlerini sinir eder. O sevimsiz genelde aileye yeni girmiş damat, gelin, kayınço gibi biridir. Bir zamanlar o sevimsiz bendim. Kendimden biliyorum. Benim yüzümden hepimizi bir güvensizlik aldı. Kimse kimseye hediye almayacağı konusunda güvenmiyor. İşin kötüsü ben de onlara güvenmiyorum. Onun için hediye almam lazım nolur nolmaz.
Sorunlardan sorun begen to do list madde 1: hediye

bu da agacimizin arkasi

Sorunlardan sorun begen to do list madde 2: Noel gecesi eğlencesi. Her yıl tombala her yıl tombala içimiz şişti kendimiz o toparlak numara kapatıcılara benzedik artık. Sessiz sinema falan da bizim noel grubuyla biraz zor. Çünkü İngilizce konuşan Fransızca konuşmuyor, Fransızca konuşan Almanca konuşmuyor, Almanca konuşan İsviçre Almancası konuşmuyor, hepsini konuşanın da kulağı duymuyor. Şarkı söylesek kimse şarkı sözlerini bilmiyor ve herkesin sesi çok kötü. Noelin büyük aileye kutlandığı zamanlarda (sadece 1 kere oldu bu sonra herkes birbirinden nefret etti ve küçük aile kutlamasına geri dönüldü) piyano çalıp noel şarkıları söylemeyı önermişti fazla iyi niyetli büyük teyze. Çok travmatik bir tecrübeydi. Kulaklarımızı aldırıp duyma yetimizden kurtulmayı bile düsündük sonrasında. Bunu da geçiyoruz. En iyisi herkesi sarhoş edip dans yarışması düzenlemek. İçki stoğu önemli bir detay.

Ama gelelim en önemli ve de zor detaya, ne yesek? Bizim pamukbaba kolay; derdi günü tatlı, önüne başlangıç olarak bir dilim kek, ana yemek bir dilim kek, tatlı bir dilim kek koy üstüne de dök sekeri dök kremayı mutlu mutlu yaşar. Fakat D'nin annesi sadece balık yer, zaten incecik formuna dikkat eder, önünde yemek yerken hepimiz kendimizden utanırız, ona göre yemek yaparsam herkes aç kalır.Fekat herkes de bilir ki basarılı bir aile toplantısı kayınvalideyi mutlu etmekten geçer. Claudio (kaynım mı olur eniştem mi öyle birşey) balık yemez et yer, görümcem çok kibardır hiç sesini çıkarmaz, ama D vır vır karışır çok yaptın az yaptın tuz koymadın yok sos bırbır diye. Bu arada kimse sarmısak yemez, gençler dışındakiler egzotik mutfak sevmez (ve evet Türk mutfağı egzotik kapsamına girer) Bu kadar insanı mutlu edecek yemeği bulunuz. Bulursanız da gelip konuya bir el atınız.

İşte böyle blog okuru dostum, size mutlu noeller bana mutfagın yolları...

Futboldan Anlamam ama bu hakkinda yazmayacagim demek degildir

2011-12-12T19:08:00.000+01:00

görsel davidajao.com

Evin önünden ne zaman korna çala çala arabalar geçse biliyoruz ki gündüzse bir Türk düğünü vardır, akşamsa da Cezayir bir maç kazanmıştır. Bu aralar twitter'da hep futbol konuşuluyor da oradan aklıma geldi. Bizim futbolla ilgimiz zuzaylıdan hallice. Ben yine de D'den daha bilgiliyim. Mecburen çünkü çocukluğumun pazar günleri arabada anneannemle dedeme giderken babamın radyodan dinlediği maçlarla geçti, bir de evde maç seyrediyorsa TV'nin önünden eğilerek geçerdik.

D kaç kişi oynuyor, kaç dakika sürüyor diyecek kadar (b)ilgisiz. Fakat ne zaman Türkiye'de birine İsviçreli olduğunu söylese "hohohaooo Neuchatel'e (Nöşatel) 5 bastık hohohohaaa" tepkisiyle karşılaşır. Bundan 20 yıl önce oynanan bir maçın sonucu futboldan hiç anlamayan birisi için anlamsız bir detay haliyle. Bir de yani bu tepki hiç mi şaşmaz kardeşim neden böğürmek zorundayız biri bunu bana açıklasa keşke. Yani bu mantıkla Viyana'ya falan da seyahat ederken hahahoooohooo nasıl kuşattık ama diye halay çekmemiz lazım gümrük kontrolünde. Neyse bizim milli maçlar ve erovizyon saplantımızı zamanla D de öğrendi tabii, onun için artık Nöşatel'e 5 bastık höööheeeehöö böğürmesine eskisi gibi ürkerek tepki vermiyor. İlk zamanlarda ne olduğunu anlamadığı için konsolosluğa sığınası geliyordu. İsviçreliler (nedense)! böyle gürültülü tepkilere bizim gibi alışık değil, şaka olsun diye birbirinin üzerine araba sürenleri göre göre yaşayıp gitmedikleri için böyle böğürmeli tepkilerde savaş falan çıktı sanabiliyorlar.

Bizim futbol muhabbetimiz kazara bir Türkiye-İsviçre milli maçı falan varsa ve de o maç bir expat grup ile seyredilecekse bizden beklenildiği üzere birer bayrak edinip yalandan iddialaşmak üstüne kurulu kısır bir muhabbet. Expatliğin olmazsa olmazı uluslararası spor karşılaşmalarında toplanıp yiyip içmek ülke tutmak zira.

Fekat futbol Afrika'da kolay kolay görmezden gelebileceğimiz bir konu değildi. Gelişmemiş toplumların afyonu olarak futbol Afrika'nın her ülkesindeki eve radyoyla, TV'yle girmese futbolcuların anneleri ve spor arabalarıyla çekilmiş resimlerinin olduğu takvimlerle giriyor.
Ülkenin yarısının akşama yiyecek ekmeği yok ama İngiltere'de top oynayıp parayı götüren adamın massaratisiyle poz verdiği takvimi para verip, alıp, evine asıp gurur duyuyor. Hadi arabayı bir parça anladık diyelim Amerikan klip kültürü, başarının sembolü olarak bling bling falan falan ama resimde anneleri niye var? Analar ne evlatlar doğuruyor temalı bir çalışma olsa gerek. Allah beni nasıl biliyorsa öyle yapsın o takvimi alıp saklamadığım için.

Gana'dayken 2008 Afrika futbol şampiyonasına denk geldik. Üstelik şampiyonaya Gana evsahipliği yaptı. Tüm yıl futboldan başka şey konuşmadık. Vida bile her maçtan sonra gelip futbolcuların performansını değerlendiriyordu. Heryerde Gana bayrakları satılıyordu. Daha önce bahsettiğim yaratıcı sokak satıcıları sky is the limit mottosunu benimseyerek kendinden geçmiş ve coşmuştu. Gana bayraklı tuvalet kağıtları bile satılıyordu ki bu aslında rakip ülkelerin komplosu olabilir kanımca. Afrika'nın 4 bir yanından seyirci gelmişti ve insanlar sokaklarda uyuyordu. Bir dedikoduya göre Nijaryalı petrol zenginleri 2 haftalık ev kiralamak için 50 bin dolara kadar ödüyordu. Ben öyle bir Nijeryalı bulup bizim evi kiralamayı çok istedim şimdi doğruya doğru. D razı gelmedi evimizi hor kullanırlar diye. 2 haftada 50 bin dolar diyoruz yemişim evimizi, yenisini alırız.

Bu fotbol mania döneminde nasıl olduğunu bilmiyorum ama bizim şoför İsaac'e futbolla çok ilgili olduğum imajını vermiş olmalıyım, hala her Gana maçında beni sms lerle dakika dakika bilgilendirir.

Bu şampiyona sırasında bir Gana-Nijerya maçı yapıldı ki evlere şenlik! Daha önce söylemiştim batı Afrika'da voodoo ve witchcraft hala vardır ve de yaygındır. Hatta modern zaman savaşlarında savaşçıların juju man'lerin yaptığı iksirden içerlerse görünmez ve yenilmez olacaklarına inandıkları için mermilerin önüne koşarak atıldıkları bilinir. İşte futbolda da herşey mübah, büyü hayli hayli mübah. Karşılıklı tribünlerde Ganalı ve Nijeryalı büyücüler durmadan büyü yapıp duruyorlardı. Sahada futbolcular koşuyor tribünlerde büyücüler karşılıklı çeşitli irilikte hayvan kesip doğruyor, tüyler falan havalarda uçuşuyor, kalabalık kendinden geçmiş toplu trans, ortalık kan gölü. Maçın sonucunu valla hatırlamıyorum ama o futbolculara üstün konsantrasyon ödülü verilmeliydi. Bir de mantıken 2 büyü birbirini götürür sanki ama büyücülerden iyi bilecek halim yok tabii adamların işi sonuçta.

Futbol sevmem, tartisilan ortamdan da kaçarak uzaklasirim falan ama sırf sosyal nedenlerle izleyenleri izlemeyi severim. Olur da ahir ömrünüzde denk gelirseniz bir Afrika kupasını kaçırmayın daha renkli birşey göremezsiniz.

Abu Dhabi Doooo

2011-12-06T11:14:00.000+01:00

D dedi ki topla bavulu gidiyoruz. Sadece hava durumunu yazmış bir kağıda ona göre bavul yapayım diye. Çünkü biliyor ki yanlış kıyafetlerle gidersem büyük olay çıkarırım. Elimdeki ipuçları havanın 25 derece olduğu, uçakla gideceğimiz, ikimizin de daha önce gitmemiş olduğumuz. İnsanın aklına şahane yerler geliyor ama boşa heyecanlanırım sonra Taklamakan çölü falan gibi biryerler çıkar diye de heyecanlanamıyor. Bir de kafamı karıştırmak için masanın üstüne çıkarmış aşı karnesini. Tamam dedim bu defa Gambiya'ya gidiyoruz, o da olmadı Haiti'ye insani yardıma gidiyoruz olur mu olur. Koydum bütün minik elbiseleri bavula, son geceyi zor uyuyarak geçirdim, gözümün önünde dünya haritasını döndüre döndüre.

Ertesi sabah geldik havaalanına, check in görevlisi cırt diye yumurtlayıverdi bavullarınız Abu Dhabi'ye kadar gidiyor diye. I love check-in görevlileri. Abu Dhabi'ye gidiyormuşuz yaşasın, bir taşla iki kuş, alışverişin de dibine vururum. Yalnız içime de şüphe düşmedi değil, bavul minicik yazlık elbiselerle dolu, ya uygun kaçmazsa kılıklarım? Sex and the city'nin kızları bile filmde yerlere kadar elbiseler giyiyorlardı ya o bakımdan.

Kış ortasında yazlık yere gidip de havaalanında ceketlerden kurtulma gibisi yok. Hava harika. Tatlı tatlı esiyor denizden doğru. Ilk görüste I love Abu Dhabi ve tabii ki I love D

Otelde servis ne zamandir hasret kaldigim gibi, yani aslinda servis normalde olmasi gerektigi gibi ama Fransızların pek arkadaş canlısı(!) servisinden sonra insanin beklentileri düsük olmaya basliyor bir süre sonra. Lobby beyaz entarili adamlar ve abayalı kadınlarla dolu. Bir süre şaşkın şaşkın bakmaktan ağzımızı yüzümüzü toplayamıyoruz. Kadınların sadece gözleri meydanda ama hepsinde hermes çantalar, parlak rolex saatler, adamlar da fendi terlik, kol düğmeleri, arkalarında buram buram parfüm bırakarak porche cayenne'lerden iniyorlar. İnsan 5 gün hiçbirsey yapmadan sadece lobby'de otursa canı sıkılmaz.

Şimdi 4 gün kaldığım yeri çözmüşüm gibi artiz artiz analizler falan yapmayacağım tabii ki burada size. Ama sanki bana kurallar var, bir de kurallar var, bir de kurallar var gibi geldi. Şöyle ki adamlar 3 adım gerilerindeki karılarıyla lüks otellerin havuza, plaja bakan restoranlarına geliyorlar. Karıları peçelerinin altından yemek yemeye çalışırken aynı adamlar şişe şişe şaraplar, viskiler açtırıyorlar ve güneşlenen batılı kadınları kesiyorlar. Yani kurallar var ama adamından adamına ya da kadınına ayrı kurallar sanki. Yalnız o her lokmada peçeyi kaldırıp da yemek yemek nasıl bir gayret ve eziyettir. Bir de çorba içerken nasıl yapıyorlar merak etmedim değil zamanla pratikle insan ustalaşıyordur herhalde.

Bizi artık biliyorsunuz zamanlama konusunda şuursuzluğumuz almış başını gitmiş, tabii ki yine özümüze ihanet etmedik. Örneğin gelmişken geleneksel çarşi (souk) gezelim dedik tabii ki elimizi kolumuzu sallaya sallaya gezmeye cuma günü gittik. Haliyle cuma günü heryer kapalıydı! (biz böyle bir kere de pazar günü vatikan gezmeye gitmiş ve heyecanlı yaşlı italyan ve portekiz teyzelerin arasında ezilme tehlikesi geçirmiştik) Zamanlamamız harikadır. Çarşının kapalı olması bir yana bir de yine zamanlama harikası olarak cuma namazı çıkışının ortasına düştük, şehrin en kalabalık camisinin çıkışına... Bir anda sakallı 1000 kadar adamın ortasında bulduk kendimizi ve evet tabii ki sokaktaki tek karşı cins bendim. D'yle aramızda 20 cm bırakmaya ama çok da uzak düşmemeye gayret edip gayet cool görünmeye çalışıp topukları yağladık. Öyle sokaklarda elele kolkola yürümek yok tabii. Maceraperest insanlar olduğumuz için arada bir gizli gizli parmak parmağa tutuştuk. İ love risk neticede.

Sonra bari dedik emirliklerin en büyük camisini gezelim, plajda yattıkça cami karşıdan görünüyordu çünkü. Bir gece önce de bir gökdelenin tepesinde bir barda oturup tatlı tatlı esen rüzgar ve lounge müzikle içkilerimizi içip caminin minarelerindeki lazer gösterisini seyretmiştik, sürrealist bir ortamdı.

Tabii ki camiye benim için otelin hediyelik eşya dükkanından bir eşarp alıp girebileceğimizi zannedecek kadar naiftik. Meğer camiye girerken abaya giymek zorunluymuş. Ben bir kere prensip olarak abaya falan giymem, net. En baş neden bu. İkincil önemde sebeplerim de var tabii, birincisi o abaya ile ben penguene benzerim. O halde D'nin karşısına çıkıp romantik tatilimizi sona erdirecek değilim, ayaklarıma takılır o düşerim bir de. İkincisi de caminin her turiste 50 derece sıcaklıkta verdigi kokuşuk siyah çarşafa ölürüm de girmem. Dolayısıyla kültürel geziyi bırakıp hop yine kendimizi plaja attık. İstemem yan cebime koy.

Abu Dhabi süper gelişmiş falan ama müzik konusunda bir 30 yıl kadar gerideler hala. Bir gece yeni yetme Arap gençlerin you can't touch this ve pump up the jam ile çılgınlar gibi eğlendiklerini gördük. You can't touch this ile ne kadar eğlenilebilir düşünün ama gençler açtırmışlar tequila patronları çıs tak çıs tak gayet eğleniyorlardı.

Alışveriş hayallerim hayal olarak kaldı. Abu Dhabi bir Dubai değilmiş hepi topu 3 hadi bilemedin 4 AVM var. Markalar da direkt bölgenin zevkine çalışmış, herşey mi taşlı pullu olur? Valla öyleydi. Koca tatilde ala ala hurma aldım! Ah o hurmalar yok mu bal gibi tatlı namussuzlar. Bir de humus kazanına düştüm tabii kahvaltıda humus, öğle yemeğinde humus, akşamüstü içkisi humus. Biraz daha kalırsak nohuta benzeyecektim.

Bir sürü Pakistanlı, Hintli, Afgan, Nepalli, Magrepli ile muhabbet ettik ama tek kelime Arapça duymadık. Servis yapan herkes yabancı onun için de ortak dil direkt İngilizce. Bir de külçe altın ATM'si gördük gözlerimize inanamadık. Külçe altın yahu. Kimin külçe altına ATM'den çekecek kadar ve ne için ihtiyacı olur ki? Paranın gözü kör olsun.

Ay neyse yedik içtik köyümüze döndük. Ana fikir şu ki I love tatil.

I Love Gambiya

2011-12-04T14:44:00.000+01:00

"D" sürpriz tatil hazırlamaya bayılır. Ben de tembel bir insan kişisi olarak sürpriz tatillere gitmeye bayılırım. Yalnız sürpriz tatil deyince konu yine neye bağlanıyor? Vize ve pasaport konusuna (en sevdiğimiz konu başlıkları no.1)

Bu seneye kadar sürpriz yapacağı tatil havalı bir yerde olursa oraya benim için vize lazimdi tabii. Bu durumda "sana bir sürpriz hazırlıyorum onun için bir koşu Endonezya konsolosluğuna gidip vize alır mısın bir zahmet" demek sürpriz tatilin ruhuna uymuyor haliyle.
Ayrica da Endonezya'dan da vize lazım ya kardeşim ayıp yani artık diye artistlik yapardım buradan ama zamanında homurdana homurdana kuyruğumu kıstırıp gidip vizemi almışlığım vardır oradan da.

Bizim pasaporta vize gerekmeyen bir yere gitmeye kalkarsak da şey yani nasıl desem terbiyesizlik de yapmak istemiyorum herkesin ülkesi kendine güzel tabii de ne bileyim aralarında elle tutulur tatil ülkesi de pek az be dostum.

Biz Afrika'da yaşarken "D" ile eşit şartlardaydık. Aslanım Afrika ülkeleri herkesden vize istediği için ailenin vize kuyruğunda boynu bükük onuru kırılan tek elemanı ben değildim. Hatta fazlam vardı eksiğim yoktu. Örneğin Gambiya'ya vizesiz girebiliyordum, "D" giremiyordu. Onun için ben her fırsatta " bi Gambiya mi yapsak" diye fikir atardım. Gambiya'nin kalbimde ayri bir yeri vardır gitmesem de görmesem de. I love Gambiya. Bir nevi kötü gün dostu.

Hoş Afrika'da vize konusunda kafalar biraz karışıktı. Bir defasında Gana'ya ikimizin de pasaportunda aynı oturma izniyle giriş yaparken, aynı memur benim pasaportu damgaladı geçirdi, hemen ardımdan gelen "D"yi ise "bu oturma izni tek girisli giremezsiniz" diye uçağa geri göndermeye kalktı. I love pasaport polisleri. Yalnız tek girisli oturma izni ne demekse? Ülkeye yerlesip bir daha öldüm billah çıkmayacaksın zaar. "D" 100 dolarlik fix "ceza görünümlü hallederiz fonu"nu ödedi de sınırdışı olmaktam kurtuldu. Hoş şimdi düşününce bu hikayede de kabak yine bana bavulların peşinden tek başıma koşmak suretiyle patlamıştı. Bavulların peşinden koşmak gerekiyordu evet çünkü 4 yıl boyunca çözemedigimiz bir sistemle görevliler bantta dönen bavulların bir kısmını rasgele indirip alanın bir ucuna yığıyorlardı ve bu yığma işlemi bant döndükçe devam ettiği için her dönüste bant ve dünyanin öbür ucundaki bavul yığını arasında koşmanız gerekiyordu ve klimalar çalışmıyordu evet.

Halbuki Gambiya'ya gitsek fena mı olurdu?

Bir defasında da Senegal'de yaşarken Papua Yeni Gineli bir arkadaşım Papua Yeni Gine'ye gitmek için havaalanındayken pasaport polisi Papua Yeni Gine vizesi olmadığı için kızın uçağa binmesine izin vermemisti. Kız "ama ben Papua Yeni Gine vatandaşıyım pasaportum Papua Yeni Gine pasaportu vizeye ihtiyacim yok ki kendi ülkem orası" diye her türlü argümanı denese de polis inatla "ama vizen yok gidemezsin" diyordu.

Ahhhh Gambiya ahhhh!

Neyse lafı uzattım yine Berki Bey kızacak. Zaten sabah azar işittim tembelmişim, ne zamandır bloğa yazmamışım vır vır vır. Bu kadar lafı şunun için yazdım; bu senenin sürpriz planını yaptık döndük. Üstelik artık canavar gibi kan kırmızısı pasaportum olduğu için vize kuyruğu falan beklemeden. şok! şok! şok! Yoksa yoksa Gambiya'ya mi gitmiştik? Cevabı ve daha fazlası yarın burada...

NOT: o değil de benim vize sorunsalım ortadan kalkmışken bu "D" beni Gambiya'ya götürürse elimde kalır biliyorsunuz di mi? Ama yine de i love Gambiya yani.

Dakar'da Kurban Olmak

2011-11-14T19:25:00.000+01:00

Evet herkes tatilden döndüyse sizinle şu anımı paylaşabilirim.

Son 3 yıldır Paris’te keyfimi gezdiriyor olsam da expatlik böyle ver elini Paris, Londra, NY gibi birşey değil. Daha çok ver elini Bangladeş, Uganda, Pakistan "hadi bunlar çok süründü bir kıyak geçelim birkaç sene Paris" gibi birşey. Artık biliyorsunuz Paris öncesi bir 5 senelik ülkeden ülkeye Afrika maceramız var ki bloğumuz cool/urban şehir bloğu olmadığından dolayı asıl malzemeler Afrika’dan çıkıyor. Malzeme biteceğinden değil ama bir 1,5 yıl (aşağı yukarı sevgili ailem birşey bilip de sizden gizliyor değilim paniklemeyin) daha beklerseniz muhtemelen dünyanın bol renkli, bol malzemeli bir başka köşesinden yazarım.

Neyse Fildişi Sahilli dostlarımız –ki ben onları harbiden severim- bizi yaka paça ülkeden kovaladıktan, canımızı zor kurtardıktan sonra –ki onu gerçek savas günlükleri başligiyla yazi dizisi olarak yazmıştım- kendimizi bir sırt çantası, 2 t-shirt, bir şıpıdık terlikten oluşan tüm malvarlığımızla beraber Senegal’de bulduk. Önceleri teselli ikramiyesi olarak bu kılıksız halimizle bizi pek şık bir 5 yıldızlı Fransız otelinde konaklattılar. Ama tabii aylar geçince savaş kaçkınlarına yeni yerler bulmak gerekti zira otel çok pahalıydı ve uzun süreli kalabilenler sadece müritlerinin ödediği paralarla orada yaşayıp giden müslüman din adamı "marabular" idi. Biz de aldık elimize çıkınımızı ve kiralık ev aradık. Sonunda kendisi üniversitede tarih profesörü karısı da sosyoloji profesörü olan Dakar’ın önde gidenlerinden bir çiftin, evlerinin bahçesinde aslen hizmetliler için yaptırdıkları ama sonra hizmetlilerin evin mutfağında yerde yatsalar da ses çıkarmayacaklarına kanaat getirip, yabancıların da yolunacak kaz olduğunu anladıkları için bir TV bir dandik klima koyup kiraya verdikleri bungalovlardan birini tuttuk. Bu eli kalem tutmuş entellektüel çiftin bir diğer kiracısı uzun zaman önce kafayı üşütmüş, kah silah, kah balık, kah komşu ülkelerden apartılmış elmas, artık ayırım yapmadan ne bulduysa onun ticaretini yapan bir Fransız kadın idi.

Biz böyle çölden esen kumların insanın kulaklarından fışkırdığı harmatan mevsimleri yaşayıp giderken kurban bayramı geldi çattı. Türkiye’den kıtalar uzaktasın, ucunda beklenen bir tatil falan da yok, böyle şeyleri takip edemiyor tabii insan. Yalnız bir anda adam başına düşen koyun, koç, dana sayısındaki artıştan şüphelenmeliydim. Fakir ülke zaten, bir de çöl, ağaçlarda yapraktan çok siyah plastik poşet yetişiyor, haliyle hayvancıkların da deriler kemiklere yapışmış. Heryerde varlar, trafikte, şehir merkezinde, başkanlık konutunun bahçesinde ve tabii bizim entellektüel ev sahiplerimizde 7 tane! Cok soru sorup sorgulayan bir insan olsaydım şu an burada blog yazıyor olmazdım bilim adamı falan olurdum onun için bu 7 koyunun varlığını da bayram sabahına kadar sorgulamadım ta ki senkronize kesim törenlerine ve akşam yemeği davetine kadar.

Senegalli din kardeşlerimiz en öz hakiki müslümanlık için aile başına bir kurban falan değil daha çok kişi başına “en az” 1 kurban kesmek gerektiğine hüküm vermiş olmalılar çünkü her ailede hem karı hem koca hem çocuklar ayrı ayrı kurban kestiriyor. 24 ay taksitli kurban kredisi alıyor insanlar çünkü fakir de kesiyor zengin de. Seneye kurban bayramı gelince bir öncekinin taksidi bitmemiş oluyor hoop hadi bir 24 ay taksit daha. Ölüp giderken çocuklarına kurban taksidi bırakan vardır eminim. Öyle ki doğmadan çocuğa « kurban fonu » yaratmak lazım neredeyse. Eğitim falan değil mühim olan çocuğun kurban kesecek parası olsun. Bir de tabii ne kadar büyük o kadar iyi, dost düşman görsün hava olsun. Bu kadar et bütün nüfusu 1 sene doyurur en azından iyi bari dediğinizi duyar gidiyim. Güldürmeyin ayol tabii ki etler fakirlere falan gitmiyor (Türkiye’de gidiyor mu ki?) daha çok “yabancı” misafirler çağırılıp şölen yapılıyor.

Yabancı misafir bkz biz! Üstelik dünyanın kirasını ödüyoruz en baş köşede misafir, yediği her lokma dikkatle incelenen misafir, tabağındaki bitmezse ayıp sayılan misafir. Bu bahsi şöyle kapatmalıyım ki Senegal’de etin makbulü, üzerinde hala tüyleriyle gelen ettir. Misafirin bütün tabağını bitirmesi gerektiğini söylemiş miydim?

Plastikten Olsun Benim Olsun Ya Da Benim Canim Pasaportum

2011-11-03T18:08:00.000+01:00

ben böyle internetten resim arakladikça biraz tirsiyorum basima birsey gelir mi?

Bugün bir haber okudum, Somali’de Türk büyükelçiliği açılıyormuş veya açılmış emin değilim.Cok sevindim.

Afrika’da yaşarken en büyük korkum pasaportumun kaybolmasıydı. Aslan, kaplan, iç savaş falan değil plastik lacivert, yazıları zamanla silinen, dandik kalite pasaportum. (Yeni pasaportlar öyle değil artık neyse) Neden derseniz, eh çünkü yaşadığım 3 ülkenin 2’sinde Türk elçiliği de fahri konsolosluk da yoktu ve tek başına bir işe yaramayan pasaportum kaybolursa ne yapacaktım düşünün. Ülkeden çıkamazsın bu bir, hadi diyelim Afrika ülkesidir adamını buldun ülkeden çıktın direkt uçuş yok bu da iki. Avrupa’dan nasıl transit geçeceksin. Süründürürler adamı. Ben neredeyse pasaportu boynuma iple bağlı öyle yaşıyorum. En değerli varlığım. Cocuğum olsa böyle ihtimam etmem.

Bu transit mecburiyeti yüzünden ayrica sürekli de geçerli schengen vizemin olması gerekiyordu. Her 6 ayda bir hooop Fransa konsolosluğu, şimdi yiğidin hakkını yemeyelim gık demeden yenilediler her defasında ama gidip kuyruk olacaksın, derdini anlatacaksın, en değerli varlığını 2 gün için gözünün önünden ayıracaksin vs, vs. "D"nin tuzu kuru, cillop gibi kan kirmizisi pasaportu var, daha uzaktan gösterdin mi sak sak sak bütün kapilar açiliyor, vize de neymis? Onun için bütün vize fasillarina onu da sürüklüyordum birincisi intikam soguk da yenir sicak da hiç farketmez ikincisi de seytani zekamin ürettigi bir procem var. O da su; Türklerin Avrupa vizesi problemini bizimle beraber vize kuyruğunda sefil olan Avrupalı karı, koca, sevgili nüfusu çözecek buna kuvvetle inanıyorum. Bu yüzden procem kapsaminda hemen herkes kendine bir Avrupalı manita yapıp vize kuyruklarında süründürmeli, kesin çalışır bakın bu Avrupalılar bizim gibi değil vatandaşların sürünmesine gönülleri razı gelmiyor enteresandır.

Neyse bu vize uzatma zamanlarından biri tam da Fildişi Sahili’nin karışmasından önceye denk geldi. Ben birgün önce pasaportu verdim ertesi gün gidip alacağım. Kardeşim sakınan göze çöp batar da bu kadar mı olur yani ülkede savaş çıktı! ilk hedef de benim pasaportun içinde mahsur kaldığı Fransız elçilik binası. Kapının önüne toplaşmış 1000 kişi binayı yakacakmış. Yaktırır mıyım be ! Tabii binanın yanına kimse gitmesin diye uyarıyor tüm devletlerin elçilikleri (beni uyaran haliyle yok « D »nin devleti sağolsun hasbel kader es mazeretinden haberim oluyor) ama yani kolaysa siz gitmeyin kardeşim pasaportum var içeride boru mu? Tabii ki gittim. « Durun ağbilerim ben bir içeri gireyim pasaportu alayım öyle yakarsınız, ezilmiş halkların kardeşliği, bu Avrupalıların zulmü de yani çek çek nereye kadar » falan gibisinden bir konuşma hazırladım aklımdan. 5 dakikada sattım yani Avrupalıları. Empati kurarım bir şekilde eli meşaleli kalabalıkla elbet. Kalabalık benim gibi düşünmüyormuş. « Vay adi Fransızlar sizi » diye üstümüze yürüdüler. Daha önce anlatmıştım, Fildişinde beyaz herkes Fransızdır zannederlerdi. Türkiye’nin de adını duyan yok kafadan ülke uyduruyorum diye trafik cezası yemiştim polisten azar işitip ciddiyim bak adam "Tarakiya diye mi ülke mi olur yeme bizi" diye polisi kandirmaya tesebbüsten ceza yazdi. Tabii benim « kardeşim Fransız olsam vize almak için neden pasaportumu içeride bırakayım » diye bana gayet mantıklı gelen yaklaşımım o karambolde pek ilgi görmedi. Grup üstümüze doğru kapanırken binanın ana kapısını açıp içeri çektiler bizi. 10 dakika önce sattığım Avrupalılara kurban, konsolosluğun yerini öpecektim. Önce can sonra canan tabii kendimi kurtardım ya hemen ilk gördüğüm görevlinin yakasına yapışıp « pasaportum nerdeeeee » diye böğürdüm. Hala pasaport derdindeyim yani aferin.

Ortalık sakinleşip de sokağa çıkınca baktık ki bizim bitirim şoför Fostain öfkeli kalabalıkla al takke ver külak olmuş, demin « hepinizi yiyicez » diye üstüme saldıran ekip de « madame bak arabayı koruduk bahşiş verirsin herhalde ehi ehi » diyor. Yüzsüzlüğün de böylesi. Verdik tabii bahşişi, ben pasaportuma kavuşmuşum arabayı istesin arabayı da verirdim üstüne.

Yani dandik mandik pasaportunuzun kıymetini bilin arkadaşlar yaban ellerde mahsur kalmak var. Futbolcu ya da ahlaken zayıf bir türkücü falan değilseniz gelip sizi kurtaracak uçak da kaldırmaz bizim devlet ona göre yani.

Komşuluk ve Bir de Bruges

2011-10-31T21:47:00.000+01:00

Gana’da oturduğumuz sitede çoğunluğu Amerikalı, koca koca profesörler, uluslararası kuruluşların yöneticileri kelli felli komşularımız vardı. Hepimiz aynı anda taşındık ama muhabbet hiç kesilmedi. Içlerindeki en orta zekalı insanlar biz olduğumuz için bizimle halka inmek tecrübesini yaşamak için arkadaşlık ettiklerini düşünüyoruz bazen. Neyse bu haftasonu bu arkadaşlarımızdan birinin doğumgünü için dünyanın 4 bir yanına dağılmış bu grup biraraya geldi, Brüksel’de buluştu.

Ama ben size doğumgünü sahibini değil de esas karakter olan karısını anlatacağım. Biz « D »yle dedikodu yapmak istediğimiz zaman şu yaban ellerde Türkçe konuşuyoruz. Ama biliyorsunuz « D »nin Türkçesi « malesef biras buzuk ! » Ve evet tabii ki dedikodunun dibine vuruyoruz siz vurmuyor musunuz sanki ? Bizim komşunun karısının dedikodu anlarında kullanılacak adı da « D »nin buzuk Türkçesi sayesinde « komuş” diye kaldı. Bizim komuş çok katolik bir anne ve anneanne ile gözler fıldır fıldır dışarıda bir babayla büyüyor. (Babasi şu an 85 yaşında ama gözler hala fıldır, 50 yaşında bir sevgilisi var mesela, yaşı farketmez her kadına da "hergün gençlesiyorsunuz, siz bir tanrıçaya benziyorsunuz" diye iltifat ediyor). Neyse babanın çapkınlıklarından yaka silken annesi adami evden atınca komuş « bugün 85 ave maria okumadın henüz” diye ruh daraltan anne ve anneannenin evinde 18’ine kadar dayanıyor. Kızı sıkarsan ya davulcuya ya zurnacıya kaçarmış bizimki de 18’ini devirip kendinden 20 yaş büyük bir Faslı müslümana kaçıyor. Tabii once çok katolik anne ve anneanneye inmeler iniyor sonra da damadın çok müslüman annesine inmeler iniyor. Iki aileden de atılmış böyle mutlu mutlu yaşar giderlerken bu defa da kocası kanserden ölüyor ve yolu Belçika’dan Fas’a uzanan komuş bir iş bulup bu defa da Amerika’ya atıyor kapağı. 3 evlilik, 3 boşanma bir hayli de travmadan sonra şimdiki kocası kelli felli profesörle tanışıp evleniyor. Hemen bir operasyon ve cırt adamın ilk evliliğinden olan 2 yetişkin çocuğunu da ekarte etti mi yok ondan keyiflisi. Cok travma dedim ya hani tabii bu kadar travma iz bırakmadan olmuyor. Bizim komuşun 2 ruh hali var. Heyecan ve azmin dibine vurduğu manik dönemi. Bu dönemde enerjisiyle aptala dönüyorsunuz. Evde yokum taklidi yapıp kapıyı açmasan (evet itiraf ediyorum madem eğri oturup doğru konuşuyoruz burada) merdiven aralığından balkona atlayıp balkon camını tıklatıyor. Bütün gün beraber olup gazette okumaktan ütüye kadar herşeyi beraber yapalım istiyor. Kazayla manavda roka bulduysa bütün telefon rehberini arayıp manava getirene kadar bırakmıyor. Sabah uyanalım hemen birbirimize kahveye gidelim öğle olsun tekrar yapışıp kahve içelim, konudan konuya ani geçişlerle kafa karıştıralım sonra pek gülelim hep böyle şıkır şıkır kahkahalar atalım…Böyle bir sevgi yumağı arkadaşlık türü ki evde yokum taklidi yapıyorum diyorum size özümde domuz bir insanımdır, hiç hoşlanmam. Fakat komuşun bir de depresif fazı var ki işte o zaman bittiğinizin resmidir çünkü yukarıda saydıklarımın hepsi yapılmaya devam edilir ama mor göz altları, dağınık saç, pijamalar ve depresif depresif konuşmalar eşliğinde. Neyse doğumgünü sırasında manik fazdaydı ve sürpriz parti öncesinde hergün 7 kere telefonla konusma, sırasında tiz kahkahalar ve omuza vurarak aynı şakayı 3 kere tekrarlamalarla, sonrasında da hergün 7 kere telefonla konusup partinin değerlendirmesini tekrar tekrar yapma (ki bu aşama henüz bitmedi devam ediyor) ile geçti. Depresif fazda pijamalarıyla gelse parti biraz tuhaf olabilirdi.

Işte partiden sonra da bari dedik geldik buralara başbaşa 2 gün de Bruges’de geçirelim –dedikodunun dibine vuralım-. Bruges masal gibi bir flaman şehri. Kuzeyin Venedik’i diyorlar. Kanalların etrafındaki dar sokaklarda hep tek tip evler, her köşeyi dönünce bir sürpriz çıkıyor karşınıza. Bir de zaten mevsim sonbahar, renkler en sevdiğim renkler şu an, sarılar morlara kırmızılara karışmış 2 gün avare avare yürüdük, yedik içtik yine yürüdük. Bruges altın çağını 13. Yy’da yaşamış sonra liman kentlerinin üstünlüğüne yenilmiş. Iyi ki de öyle olmuş çünkü fakir ve önemsiz bir şehir olduğu için önce Napolyon’un yıkımından sonra da hem 1. hem de 2. Dünya savaşının bombalarından kurtulmuş. Binalar olduğu gibi duruyor yeni binalar da aynı tarzda inşa edilmek zorunda kanunen. Sizin için bir sürü resim çektim onlar da aşağı da. Bizim gittiğimiz gün Pazar yerine büyük bir tente kurmuşlar. Sehrin ben pahalı ve cool restoranları –ki içlerinde 3 michelin yıldızlı olan da var- standlar kurmuş, bir kasadan 15 euro’luk kuponlar alıyorsunuz. Her standta tadımlık kendi mönülerinden bir örnek satılıyor. Tadımlık ama sunumu da aynı restorandaki sunum gibi olacak. Her tabak 3-6 euro arası değişiyor, şeften şefe, restorandan restorana tada tada geziyorsunuz üstüne tabii Belçika birası. Normalde yer bulmanın bile zor olduğu restoranların şefleriyle sohbet et, yemeklerini ye super fikir değil mi? Istanbul’da da yapılsa ne güzel olur.

Bu hafta Salı günü katolik bir dini bayram onun için haftasonunu birlestirip tatile kaçan cin fikirli tek biz değildik, kalabalıktan ruhumuz şişti dönüş yolunda da trafiklerde heba olduk ama değdi mi değdi. Simdi yola çık deseniz yine çıkar giderim netim bu konuda.

Uzun Tırnaklı Meryem

2011-10-16T19:06:00.000+02:00

bizim siteden Abidjan körfezinin manzarasi

Kaç zamandır şu expat hayatına başladım başlayalı tanıştığım ilginç insanları yazmamışım. Dünden beri aklıma biri düştü sizinle tanıştırayım dedim.

Fildişi Sahili’ne taşınmadan önce 2 haftalığına ön keşfe gitmiş o arada da oturacağımız evi bulmuştuk. O evi bulurken kaldığımız otel ayrı bir konu, restoranda yemek yerken camlardan mermiler giriyordu, barut kokulu okyanus balığı yummie. Neyse ben biraz tırsık olduğum için –ki bu konuya daha öce değinmiştik mermilerden değil de yılandan korkuyorum ben- müstakil bahçe olmasın apartman dairesi olsun istemiştim. Neyse ki « D » daha gerçekçidir, güvenlikli site olsun o zaman diye eklemişti. Mavi berelilerin komutanları ve büyükelçiler ile tırsık Fransızların yaşadığı pek güvenlikli bir yer bulmuştuk. (Fransızlar haklı olarak tırsıyor çünkü hükümetleri hababam bir Afrika ülkesindeki kavgalara taraf oluyor kabak da bunların başına patlıyor. Hoş o kabak 3 ay sonra bizim kafamızda da pat diye patladı ya neyse)

bizim sitedeki binalardan biri anayoldan görünüyor

Işte bu sitede « yeni bir kuş düşmüş bakalım kimmiş » ziyaretine koşan grupta Miriam da vardı. Grubun Fransızları, ne benim ne de « D »nin Fransız olmadığımızı öğrendikleri 2.cümleden sonra « ay ocakta yemeğim vardı » diyerek dağıldı. Geriye de Ekvatorlu Miriam, Japon üst kat komşum ve Faslı yan komşum kaldı. (üst kattaki Japon’un iç savaşta -sokağa çıkma yasağı varken ve sitenin önünde Fildişililer « hepinizi yiyicez » diye bağırıp çatıda mevzilenen mavi berelilerle çatışırken- çok sushisini yemişliğimiz vardır hakkı dünya ahiret ödenmez)

Miriam’a biz (bu « biz »deki terbiyesizler « D » ve ben oluyoruz, ben ve komşularım değil) « uzun tırnaklar » diyorduk çünkü kızın ufka doğru uzayıp giden tırnakları vardı ve o tırnaklarla bulaşık yıkamayı falan bırak kendi fermuarını bile nasıl çektiğini anlayamıyorduk.

Miriam yaşını saklardı, beraber yaşadığı Fransız sevgilisinden hayli büyük olduğu belliydi muhtemelen onun için söylemiyordu. Beline kadar Serpil Cakmaklı 80’ler modeli ve rengi saçları vardı bir de yine Serpil Cakmaklı modeli leopar desenli bikinisi ve şuh kahkahaları. Yüzmeyi bilmez ama hergün havuz kenarında leopar bikinileri değiştirip değiştirip bizim güneşlenmekte dünya rekortmeni ikoncanlar gibi uzun saçlarından ter aka aka güneşlenirdi. Balık etli bir kızdı ama sadece Banu Alkan’da olan şuursuz özgüvenden onda da vardı ve löp bacaklarına minicik etekler giyer, « ay valla bu en sevdiğim eteğim lekeli ama hayatta atmam lekeli lekeli giyerim hahahahah » diye şıkır şıkır kahkaha atardı.

semtimizin çiçek pazari

Ikinci görüşmemiz falandı herhalde bana çok dokunan hikayesini anlatmıştı. 17 yaşında sevdiği adama kaçıyor, annesinin yalvarmalarını dinlemiyor. Adam ağbilerinin arkadaşı, onlar arka çıkıyor yoksa onlardan korkarmış öyle diyor. 2 yılda 2 çocuk ve hemen ardından dayak başlıyor. Kemik kıran, diş kıran cinsten dayak ve hakaret. Boşanması olası değil ağır katolikler. Zaten rahip izin verse ağbileri paralar. Bir de kendi kendine yeten bir kadın değil Miriam uzun tırnak. Erkek olmalı yanında. 3. Çocuğu da yapıp böyle yaşar giderken birinden internetten yabancı birileriyle tanışabileceğini öğreniyor. Ekvatorlu olmayacak onu kurtaracak adam çünkü boşanmadan kaçması lazım. Gizlice Fransızca dersleri alıp internetten bir Fransızla tanışıyor (şimdiki erkek arkadaşı François) nasıl yaptı bilmiyorum ama Serpil Cakmaklı bikinisinin payı olmuş olabilir, bu Fransa’da hiç yaşamamış, Fildişi Sahili’nde doğmuş büyümüş Fransızı ikna ediyor gelip Ekvator’dan onu alıp yanına götürmesi için. François vize falan herşeyi hallediyor. Birbirlerini daha tanımadan uçakla gidip evden markete gidiyorum diye sadece el çantasıyla çıkan Miriam uzun tırnağı alıp Fildişi Sahili’ne getiriyor. Geride veda bile edilmeden bırakılan 3 çocukla.

O gün bugündür Miriam ülkesine hiç dönmüyor çünkü dönerse kocasının onu öldüreceğini düşünüyor. Boşanamadıkları için François ile de evlenemiyor. Ama en kötüsü çocuklarını göremiyor. 3 ay sonra iç savastan bizi kurtaran Fransız ordusu hepimizi uçaklara doldurup Fransa'ya tahliye ederken içimizden sevincinden ışıldayan tek kişi uzun tırnaklı Miriam idi hep hayal ettiği Fransa'yı sonunda görebileceği için.

Dayak yüzünden kaçmak zorunda olup bir Afrika ülkesinde mahsur kalan kadına mı yanmalı, çocuklarını geride bırakan anneye mi kızmalı, annesiz kalan çocuklara mı acımalı. Hayat bazen böyle insan her konuda ne düşüneceğini bilemiyor.

iç savasta mahsurken böyle görüntüleri evimizin penceresinden seyrediyorduk

Bavulu Bu Kez de Dublin'de Açtık

2011-10-12T11:31:00.000+02:00

UYARI: Bu bir gezi yazısı değildir. Bloğun yazarı kendini pub'dan pub'a gezdirmekten başka birşey yapmadan evine dönmüştür.

"D"nin bir kızkardeşi var adı Nicole, onun da bir kocası o da Claudio. Aile içinde takma isimleri mevcut ama yazı boyunca onlara da "N" ve "C" diyelim. Işte biz bunlarla aile bağı dışında aynı zamanda kankayız. Hatta "C" de yarı Yunanlılık da var (dedesi Yunanlı) dolayısıyla ikimiz ailenin "güneyliliği" kontenjanından Isviçreli aileyi cıvıtma komitesi eşbaşkanlarıyız. Neyse bu dörtlü her yıl bu mevsimde kısa bir tatil geleneği başlattık geçen yıl. Tek kriter 4'ümüzün de daha önce görmediği bir yer olması. Ama bu grubun en az gezeni benim, benim de bavul kapının ardında hazır yaşadığımı biliyorsunuz düşünün artık. N ve C okulu bitirir bitirmez 1 sene sırt çantasıyla dünya turuna çıkıp sonunda da Malezya'ya yerleştiler. Birkaç yıldır Isviçredeler ama geçen yıl Siberya ekspress'i ile Moğolistan'ı baştan başa geçip Cin'e gittiler vs. Haliyle kimsenin görmediği yer sıkıntımız var korkarım önümüzdeki yıl Sri Lanka'dan falan bildirebilirim. Bu yılı Dublin ile kurtardık.

Dublin'de ne yaptın derseniz, en kültürel aktivitem Guinness üretim tesislerini gezmekti. Onun dışında Irlanda müziği ve Irlanda birası kültürümü genişlettim. Dublinliler çok tatlı, ben zaten soğuk Avrupa'yı sıcak Avrupa'ya tercih ederim. Bir de Ingilizcelerini anlayabilseydik eminim daha çok bile eğlenebilirdik. 4 tane eli kalem tutan insanız, toplamda 10 dili falan konuşuluyor 4'ümüzü üstüste koyarsan ama kardeşim Dublinlilerin Ingilizcesini anlayamadık. Ne derlerse desinler vayivayivayivoooo demişler gibi geliyor. Sonunda biz de kendi aramızda vayivayivayivoooolaşmaya başladık.

Bir akşam Irlanda halk müziğini guinness'e katık yapalım diye gittiğimiz bir barda bekarlığa veda partisi vardı. Hemen kaynadık tabii gruba, bizim yarı Yunan enişte hemen dansederek kaynar heryerde de kankalar edinir. Gelin adayı 20 senedir beraber olduğu ve 6 çocuklarının olduğu erkek arkadaşıyla sonunda evleniyormuş. "Biraz yavaştır da benim ki" dedi. Dedik "biraz derken!". Damadın 15 tane kardeşi varmış. 15 evet doğru okudunuz. Avuç içi kadar ülke ama millet 6'şar, 15'er ürüyor hey maşallah. Grup bize Irlanda danslarını öğretti. Bir noktada kolkola girmiş hiç tanımadığımız diğer pub müşterileriyle Irlanda halk dansı yapıyorduk. Bu arada dışarıdan geçenleri de içeri çekiyorduk.

Dublinliler iyi içiyor ve iyi eğleniyor. Pazartesi öğle arasında bile bir bekarlığa veda partisine denk geldik. O partinin cumartesiden beri devam ediyor olduğunu iddia edenler oldu grubumuzda ama ben onların yalancısıyım. Hayır Fransızlar da öğle aralarında şarap içer. Hatta geçen sene polis her günlük 1/4 şişe şarap hakları kesildi diye greve gitmişti. Ama ne bileyim yani öğle arasında pub'a git, 2 bira iç üstüne danset de iyice tuhaf. Bir de Dirty old town diye bir şarkı var ki bir kere daha dinleseydim Irlanda pasaportunu almaya hak kazanacaktım muhtemelen.

Irlandalıları kırmızı saçlı bilirsiniz değil mi? Kırmızı saçı sadece erkeklerde görüyorsunuz. 18 yaşını geçmiş her kadın saçını boyatmış. Bizim sahte sarışınlarda kara kara çıkan saç dipleri onların sahte esmerlerde kırmızı kırmızı çıkıyor. Türkiye'deki "soğan kabuğu" saçlara hayret ederlerdi eminim görselerdi. Bir de Dublinliler üşümüyor. Biz giydik botları, montları hava 9°. Ortada askılı bluzle parmak arası terliklerle bebeler geziyor. Bir gün pub'dan çıkıp açık hava alalım dedik, trene binip deniz kenarına Howth'a gittik. O kadar çok rüzgar vardı ki havayoluyla kestirmeden Fransa sahillerine varacağız diye yine içeri pub'a girdik oturduk. O rüzgarda adamın biri kurmuş ses düzenini almış gitarını açık havada müzik yapıyordu, kısa şortlu abi ve ablalar da dans ediyordu.

En kültürel aktivitemin Guinness üretim tesisini gezmek olduğu Dublin turu bitti tadı aklımda kaldı. Simdi bir süre bira detoksuna giriyorum. Siz de o arada resimlere bakın.

Bizim Evin Sigaradan Kurtulma Yıldönümü

2011-09-07T10:16:00.000+02:00

Avustralya hükümetinin sigara karsiti reklam kampanyasi. cigerleriniz umurunuzda degil belki güzelliginiz umurunuzda olur diyor gibime geldi

Dün bizim ailenin tarihinde mühim birgündü çünkü bizim evin sigaradan kurtuluşunun 6.yıldönümüydü. Evet sayiyor ve her sene kutluyoruz, çok gururluyuz. Her ne kadar sigarayi ani bir kararla birakip dumansiz hava sahasını yaratan babamiz arada bir "şimdi bir sigara olacaktı var ya" diye içlense de aslında biliyoruz içten içe o da mutlu halinden.
6 sene dile kolay. Benden öncesini net bilemeyeceğim ama benim hayatımın şuursuz ilk 5 yılı ve zaman zaman şuurlu geri kalan 25 yılıyla beraber en az bir 30 senesi var babamın sigara tiryakiliğinin. (hemen yas hesabi yapmasaniza yahu!)Tabii ki bütün sigara içenler gibi babama da ne zaman "acaba bıraksan mı diyoruz şey yani biz biraz tıkanıyoruz da" desek "karışmayın sigarama, benim birtek sigaram var" geri püskürtmesi ve organize direnişiyle karşılaşırdık. Sigara içenlerin böyle bir hazir cümlesi ve mantigi var hani sanki herkesin 1 tane kötü alışkanlığı olabilirmiş sadece o 1 tanesi olursa kabul görmesi lazımmış gibi :)

Neyse yıllar süren strateji ve taktik değiştirmeleri sonucunda "artık seni öpemiyoruz çünkü tertemizcik bir insan olmana rağmen artık sigara kokmaya başladın" dedik ve işe yaradı sevgili sigaradan muzdarip aile fertleri derneği üyeleri meğer sihirli cümle buymuş. O gün bugündür babamız sigarayı bir söndürdü pir söndürdü. Işin komik tarafı da şudur ki artık sigara içenler ona da kötü kokmaya başladı.
Fransızların "Türk gibi sigara içmek" diye bir deyişi var. Bir de "Türk gibi kuvvetli" var ama bugün konumuz o değil. Oysa ben bu ilk deyişin bize büyük haksızlık olduğunu düsünüyorum. Fransızlar kadar çok sigara içen millet görmedim. Kadin, erkek, çoluk çocuk herkes tüttürüyor. Fransız kadınların genizden gelen sesleri neden sanıyorsunuz? Sigara yasağı bin yasasin, onun sayesinde yemek yerken rahatız ama pozitif ayrımcılıkla teraslari ve bütün cillop masaları sigara içenlere verdikleri için mecburen yine sigara içenlerin arasında oturuyoruz. Kusura bakmayın ama paris kafelerinin teraslarında oturup gelen geçen hakkında dedikodu yapamayacaksam ne anladım ben parizyen hayattan.
Avrupa sigarayı yasaklarken Afrika'da tabii ki böyle bir trend yoktu. Bizim çok uluslu grubumuzun da sigara içmeyen tek üyeleri "D" ve ben idik. Yemek sırasında sigara tüttürme durumu bir nevi zincir hareket. Biri yakarsa diğerlerinin de aklına gelip hepsi birden yakıyor. Ilk zamanlarda sosyal ortamlara ayak uydurmak ve uyumlu-geçimli olmak adına sessiz kalmış olabilirim ama kesif duman alti birkaç gece gezmesi sonunda içimdeki "yemişim uyumu ve geçimi" insanı kulaklarımdan fışkırarak çıktı ve -obsesif kompolsifliğin canına kurban- hepsine birer "yemek boyunca sigara içme nöbet çizelgesi" dağıttım, rahat ettik. Sizin ciğerlerinizle alıp veremediğiniz cigerlerinizle kendi aranızdaki problem ona ben karışamam haliyle ama benim saçlarımla olan ilişkinin "kokuşması" beni hayli endişelendirir sonuçta.

Sonuca gelirsek dostlarım bizim evin sigaradan kurtuluşunun 6.yılı Istanbul ve Paris temsilciliklerinde törenlerle kutlandi dün. Siz de içmeyin yahu vallahi çok kötü kokuyor.

Diyelim ki Canın Patlıcan Oturtma Istedi...

2011-09-05T16:30:00.002+02:00

Tamamen engin ve derin sosyolojik gözlemlerime dayanarak söylüyorum, bizim kadar kendi mutfağına meraklı bir millet daha yok. Ciddiyim bakın Japonlar sushi'siz, Isviçreliler fondue'süz, Fransızlar kaz ciğer'siz, Almanlar sosis'siz yaşayabiliyor ama biz kabak kalyesiz yaşayamıyoruz. Söyle 1 ay falan kurbaga bacagiydi, ördek butuydu idare ediyoruz da 1 ayin sonunda uykumuzdan karniyarikkkkkk diye uyaniyoruz. Yaşayamıyoruz da kuş mu konduruyoruz o ayrı, canım döneri mantar etmişiz elin Avrupalarında. Bir de humus bizim yemeğimiz, musakka da bizim diye her yerde kavga çıkarmaktan yoruldum ben yahu. Ayrıca Paris'te yediğimiz en pahalı yemek de bir Lübnan restoranındaydı. 2 kadeh arak'a dünyanın parasını verdik. Millet bizim yemeklerle malı götürüyor. Lübnanlılar tüm dünyayı sarmış, canım patlıcan salatamız üzerinden zengin olurken biz ya kokuşuk döner yapıyoruz (sanki hepimizin evinde döner tezgahı var annelerimiz kesip kesip ekmeğin içine koyuyor sabah akşam döner ekmek üstüne de "falafel" yiyoruz) ya da Italyan taklidi.
Italyan taklidi de ne derseniz şöyle ki; Paris'te oturduğumuz sokakta bir Italyan restoranı var. Ilk taşındığımızda gitmiştik. Ortalama bir yer, bir numarası yok. Günün spesiyalitesi işte mantarlı tagliatelle vs falan. Genç garson kızımız Italyan aksanlı Fransızcayla siparişimizi aldı, sonra da mutfağa dönüp "bubaaaaa bunlar pizza istiyo atıver fırına" diye Türkçe bağırdı!
Buna bir kere de Viyana'da denk geldik. Meşhur bir açık hava pazarı var. Biz de o aralar Afrika'da yaşıyor ve her seyahatten bavulları yiyecekle doldurup dönüyoruz. Baktık bir tezgahın önünde mart günü tombul kolları açıkta bir grup Ingiliz kız tezgahın ardındaki kara yağız "Italyan" delikanlıya kikirdiyor. Delikanlı da en Italyan aksanıyla "parmagiano regiano belissimo" falan diye bağırıyor. Biraz peynir vakumlattık, kara yağız delikanlı yan tezgaha dönüp "Hüsmen abey, abey bozuk paran var mı lo" diye bağırdı!! Kardeşim satsana orda annene yaptırıp börek çörek hem de turizme katkın olsun elalemin Italyan imajına niye katkıda bulunuyorsun.
Neyse Avrupa'da öyle ya da böyle gazi peyniriydi, inci salçasıydı, kuru yufkaydı vs bulunuyor. Afrika'da ne ettin derseniz, düştüm Lübnanlıların ocağına. Mustafa diye bir bakkalımız vardı Gana'da. Ilk günler minik bir bakkal/manav diye başladı. Ingiltere'de oturan ağbisi uçağa koyup koyup Mustafa'ya malzeme gönderiyordu Mustafa da bize 3 katı fiyatına satıyordu. Havaalanından mcdonalds isteyen bile vardı. Ne istesek Mustafa genizden ağır aksanıyla "monday, you have it" deyip getiriyordu. Sonra tabii Mustafa palazlandı koca süpermarket sahibi oldu ve eski hatırşinaslığı kalmadı. Ama Mustafa'dan öğrendim ki malzemelerin adını hafif çarpıt yamult birbirimizi anlıyorduk, mesela pasturma mesela socok. Bir de Mısırlı kasabım vardı adı Ibrahim. Yemek kitabımla gidip yapacağım yemeğin resmini gösteriyordum Ibrahim de bana almam gereken eti söylüyordu. Hey gidi günler her üstelik fanta bile ikram ediyordu beklerken. Düşündüm de Gana'da daha lüks yaşıyormuşum ben yahu. Burda kimse fanta ikram etmiyor.

Portekiz bu defa da resimlerle...

2011-09-04T19:27:00.002+02:00

anlatmakla olmaz dedim bir de kendiniz görün...

dag köylerinden biri

meshur porto saraplari bu üzümlerden yapiliyor

kuruyemis saticilari

siparisler iceride mutfak disarida

burasi Porto

asçi sokak ortasinda mangal yapiyor

porto tekneleri

douro nehri ve üzüm baglari

bu köyde 120 kisi yasiyor

Evora

surfers' paradise

vasco de gama'ya selam